W profesjonalnych testach drogowych zawieszenie Volkswagena Caravelle bez obciążenia opisywane jest jako sztywne i typowo użytkowe. Gdy na pokład wsiądą pasażerowie, pionowe ruchy nadwozia wyraźnie się uspokajają, jednak na nierównościach i bruku podwozie przenosi do kabiny wyraźne drgania. Precyzję układu kierowniczego ocenia się jako wystarczającą, choć nie zapewnia on zbyt wielu informacji zwrotnych z drogi. O ile odmiany ze standardowym rozstawem osi prowadzą się przewidywalnie, o tyle w przypadku wersji przedłużonej testujący zwracają uwagę na ograniczoną poręczność podczas manewrowania w ciasnych miejskich przestrzeniach, wynikającą z dużej średnicy zawracania.
Kultura pracy jednostek napędowych budzi mieszane odczucia. Elektryczny Volkswagen Caravelle porusza się cicho, bez wibracji typowych dla silników spalinowych, i żwawo przyspiesza przy niższych prędkościach, choć na autostradzie jego zapał wyraźnie słabnie. Z kolei Volkswagen Caravelle z silnikiem Diesla bywa krytykowany za szorstki, traktorowy dźwięk i ospałe reakcje pod dużym obciążeniem, mimo że automatyczna skrzynia biegów zmienia przełożenia bardzo płynnie.
Wnętrze zdradza użytkowe korzenie konstrukcji. Dominują w nim twarde plastiki, a na zniszczonych nawierzchniach testujący odnotowują sporadyczne trzeszczenie elementów wykończenia. Cyfrowe zegary i centralny ekran dotykowy systemu multimedialnego mają czytelną grafikę, jednak projekt deski rozdzielczej zebrał krytykę za skromniejszą liczbę schowków, niż można by oczekiwać od auta do przewozu osób.
Recenzenci są w zasadzie zgodni co do ogromnej przestronności wnętrza, jednak zdania pozostają podzielone w kwestii tego, czy komfort resorowania i wyciszenie kabiny spełniają standardy wymagane od vana do przewozu pasażerów. Ponieważ pierwsze dostawy do europejskich klientów ruszyły na początku 2025 roku, ta generacja nie zdążyła jeszcze przejść żadnego liftingu.